Wednesday, March 29, 2017

ಹೇಮಲಂಬಿಯಲಡಿಯಿಡುತ...

ಮಾವಿನ ಸೀಸನ್ನಿಗೆ ಕಾಯದ ಜಾಹೀರಾತಿನ
ನಟಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಮಾಜಾ
ಹೂದಾನಿಯಲ್ಲಿನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೂವಿಗೆ ಬಂದಿದೆ
ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ಒಂದು ಮರಿದುಂಬಿ
ಟೆರೇಸ್ ಗಾರ್ಡನಿನ ಪುಟ್ಟ ಪಾಟಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ
ಮಲ್ಲಿಗೆ ನರುಗಂಪ ಬೀರುತ್ತಿದೆ
ಫ್ಲೈಓವರಿನ ಕಂಬಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬಿಸಿದ
ಬಳ್ಳಿಗಳು ಹಸಿರ ಸೂಸುತ್ತಿವೆ
ಸ್ಪ್ರಿಂಕ್ಲರಿನಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿದ ನೀರನ್ನೇ ಮಳೆಯೆಂದು
ಭಾವಿಸಿದ ವಸುಂಧರೆ ಗಂಧ ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತಿದೆ
ಟೋನು ಬದಲಿಸಿದ ಅಲಾರ್ಮು ಬೆಳಬೆಳಗ್ಗೆ
ಕೋಗಿಲೆಯಂತೆಯೇ ಕೂಗುತ್ತಿದೆ ಪಂಚಮದಲ್ಲಿ
ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ತೊಳೆದು ಹಾಕಿದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತೋರಣ
ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದೆ
ಸನ್‌ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಲೇಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ
ಹೊಸ ಸಂವತ್ಸರ ಮುದ್ದಾಗಿದೆ.

ಹೇಮಲಂಬ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಬಾಯಾರಿದಾಗೆಲ್ಲ ಕುಡಿಯಲು ಸಬ್ಸೇ ಶುದ್ಧ ಪಾನಿಯೇ ಸಿಗಲಿ. ಸಂತೂರ್ ಮಮ್ಮಿ ಗೋದ್ರೇಜ್ ಹೇರ್‌ಡೈ ಹಾಕಿದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಂಡು ನಾಚಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಸೋಪಿನ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೆದ್ದ ಅಂಗಿಯ ಕಲೆ ಮಾಯವಾಗಲಿ. ಟೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಜ್ವರ ಇಳಿಯಲಿ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ತೆಗೆಯಲೆಣಿಸಿದ ಸೆಲ್ಫಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲು ಬೆಳಕು ತೋರಲಿ. ದಿನಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಚಂದವಾಗಲಿ. ಶುಭಾಶಯಗಳು.

Tuesday, March 21, 2017

ನಿವೇದನೆ

ಸೀದಾ ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಮೇಲೇ ಸಾಗುತ್ತವೆ ರಾತ್ರಿಯ ಬಸ್ಸುಗಳು
ಆದರೆ ಹಗಲಿನ ಬಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿ ನಗರ ಬಂದಾಗಲೂ
ಹೆದ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ನಗರದ ಒಳಹೊಕ್ಕು
ಮುಖ್ಯನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಯಿತ್ತೇ ಬರುವ ದರ್ದು
ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ವಾಹನಗಳು
ಹಗಲಲ್ಲಿ ಮೈಮೇಲೇ ಬರುತ್ತವೆ ಓತಪ್ರೋತ
ದಿಗಿಲು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಬಿಸಿಲ ಝಳದಂತೆ

ಹಗಲ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆವಿನ ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲ
ತಾನಿಳಿವ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಂತೇ ಬಂತೇ ಬಂತೇ
ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲೇ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತ
ಚಲಿಸುವ ಬೋರ್ಡುಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಳಾಸ ಓದಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತ
ಸಣ್ಣ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಕಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪದಗಳಿಗೆ
ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುವ ಯಾವ ಶಬ್ದ ಕಂಡರೂ
ಹೌಹಾರಿ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತವನ ಬಳಿ ವಿಚಾರಿಸಿ
ವಿಶ್ವಾಸ ಸಾಕಾಗದೆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಬಳಿಯೂ ಕೇಳಿ

ಆದರೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೇ ಇಳಿದಿದ್ದಾನೆ
ಮಹಾನಗರದ ಹೊಸಾ ಗಲಿಬಿಲಿ ಅತಿಥಿ
ಬ್ಯಾಟರಿ ಮುಗಿದ ಮೊಬೈಲು, ನೆನಪಿಲ್ಲದ ಗೆಳೆಯನ ನಂಬರು
ಭ್ರಮಿತನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ
ಚೀಟಿಯ ಮಡಿಕೆಗಳ ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ
ಗೂಡಂಗಡಿಗಳ ದಾರಿಹೋಕರ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಗಾರ್ಡುಗಳ
ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಆತಂಕದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ
ಯಾಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅತಂತ್ರ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಮತಾಕಾಂಕ್ಷಿ
ಆಟೋವಾಲಾಗಳಿಗೋ ಇವನ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಪತ್ತೆಯಾಗಿದೆ
ಕುರಿಗೆ ಯದ್ವಾತದ್ವಾ ರೇಟು ಹೇಳಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಿ

ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮಧ್ಯದ ಸಣ್ಣ ಒಣಿಯಲ್ಲಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಸಂಜೆಸೂರ್ಯ
ಎತ್ತಲೋ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಕವಿತೆಯ ರಕ್ಷಿಸಲು ಬರುವ
ತಿರುವಿನಂತೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಒಬ್ಬ ವಾಕಿಂಗ್ ಅಂಕಲ್
ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಕಳವಳದ ಕಂದನಿಗೆ
ಸುಲಭಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ತಿಳಿಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ದಾರಿಯ ಚಿತ್ರ
ಕುಲುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಕೈ, ನಗುಮೊಗದಿಂದ ಚೆಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು

ನಡೆದಿದ್ದಾನೆ ಅಭ್ಯಾಗತ ಆ ಬೆಳಕ ಬಲದಲ್ಲಿ
ನಕ್ಷೆಯ ದೆಸೆಯಿಂದ ಸುಲಭವಾದ ತಿರುವುಗಳು
ಅಕ್ಷಯವೆನಿಸುವ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನ ಪಕ್ಕದ ಕಾಲುದಾರಿಯೀಗ
ಸುರಕ್ಷಿತವೆನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದ ಗುರುತುಗಳು
ತತ್ತಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅತ್ತ ದಿಕ್ಕಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ
ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಗೆಳೆಯನ ಕಂಡು
ಹೃದಯ ತುಂಬಿಬಂದು ಓಡಿ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿಕೊಂಡು

ಕಥೆಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಕವಿತೆಗಳಿಗೂ ಸಿಗಲಿ ಸುಖಾಂತ್ಯ
ಅನಾಥ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಸಿಗಲಿ ಸೋಗೆಯದಾದರೂ ಸೂರು
ದೊರೆಯಲಿ ಸಹಾಯಹಸ್ತ ಕಳೆದು ಹೋದ ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ
ನಗಲಿ ಕವಿತೆ ನಿಸೂರಿನ ಲಘುವಲ್ಲಿ, ನೆರಳಲ್ಲಿನ ಹೂವಂತೆ.

(World Poetry Day ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು)

Sunday, March 05, 2017

ಲಿಫ್ಟು

ಗೆಲುವಿಗೆ ಒಳಹಾದಿಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದವರೆಲ್ಲ ಅದಾಗಲೇ ಗೆದ್ದವರೇ.
ತಾವು ಹೇಗೆ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಮೇಲೆ ಬಂದೆವು, ಹಾದಿಯಲ್ಲೆಂತೆಂಥ
ಮುಳ್ಳಿತ್ತು ಎಂದೆಲ್ಲ ಅವರು ರೋಚಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವರು.
ಆದರೆ ಲಿಫ್ಟೊಂದು ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದನ್ನಲಕ್ಷಿಸಿ
ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲೇ ನಡೆದು ಬರುತ್ತೇನೆನ್ನುವವರು ವಿರಳ.

ಅದಿರಲಿ, ನೀವು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯುಟಿಲಿಟಿ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿನ
ಲಿಫ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಾಗಿದ್ದೀರೋ?
ಇಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ನೀವೊಮ್ಮೆ ಈ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲೇಬೇಕು
ಮೊದಲಿಗೆ ತಳುಕುಬಳುಕಿನ ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯ
ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಯ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಬೆರೆತು
ಅತ್ಲಾಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಇತ್ಲಾಗೆ ತಿರುಗಿ ಈ ಕಟ್ಟಡದ ಸಮೀಪ
ತಲುಪಬೇಕು. ಕಟ್ಟಡ ಎಂದೂ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕೆಂದರೆ
ನೀವೇ ಆಕರದ ಬಳಿ ಹೋಗಬೇಕು.
ಏಳು ಸಮುದ್ರ ದಾಟಿ ಏಳು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿಳಿದು
ಏಕೆ ಕಲ್ಲ ಮೂರುತಿ ನೋಡಲು ಹೋಗುವರು ಭಕ್ತರು?
ಅಲೌಕಿಕ ಗಾಳಿ ತಾಕಿದಂತಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತದೇಕೆ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತ ಭಕ್ತನ ಮೈ?

ನೀವೀಗ ಕಟ್ಟಡದ ಅತಿಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ.
ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮುಸಿರು ಅದರುಸಿರಿಗೆ ತಾಕುವಷ್ಟು.
ನಗರವಾಸಿಯಾದ ನಿಮಗೆ
ಕಟ್ಟಡಗಳು ಉಸಿರಾಡುವ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸುವೆ.
ಆದರೆ ಗೊಮ್ಮಟೇಶನ ಪೂರಶರೀರ ನೋಡಬಯಸುವ ನೀವು
ತುಸುದೂರವೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ
ನಿಂತರೆ ಆತನ ಪಾದದರುಶನ ಮಾತ್ರ ಶಕ್ಯ.

ಹಾಗೆ ಅನತಿದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು,
ಅದೇ ನಿಲುವಿನಿಂದ, ಹಾಗೇ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿ..
ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷದಿಂದ ಒಂದೇ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ
ನಿಶ್ಚಲ ನೀರವದಲ್ಲಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸದೆ ನಿಂತ ಈ ಕಟ್ಟಡದ ಮೇಲ್ತುದಿ,
ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ?
ತನ್ನ ಪದಬದಿಯ ರಸ್ತೆಯಲಿ ರತಿಯರತಿ ಹಾಯುವಾಗಲೂ
ಒಮ್ಮೆಯೂ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡದಷ್ಟು ಗಂಭೀರ ನಿಂತು
ಏನು ಸಾಧಿಸಲು ಹೊರಟಿದೆ?

ಇದೀಗ ಒಳಹೋಗುವ ಸಮಯ
ಕಛೇರಿಗಳಿಗೆ ರಜೆಯಿರುವ ಭಾನುವಾರವಲ್ಲವೇ
ನೀವಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು? ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿರುವ
ಈ ನೀಳಕಾಯದ ಕಟ್ಟಡದ ಲಿಫ್ಟ್ ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿ
ಮೌನವೇ ನಿಂತು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದು
ಗುಂಡಿಯದುಮಿದ್ದೇ ವ್ಯೋಮದಿಂದ ಧರೆಗಿಳಿದು ಬಂದು
ದಢದಢಾರನೆ ಸದ್ದೊಡನೆ ನಿಮ್ಮೆದುರು ನಿಲ್ಲುವುದು ಲಿಫ್ಟು
ಅವಕಾಶ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತಾಗ ನೀವೇನು ಮಾಡುವಿರಿ?
ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸರಿಸಿ ಒಳತೂರಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ.
ಆ ಲಿಫ್ಟಿನೊಳಗಿನ ನಿಶ್ಶಬ್ದವನ್ನು
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರವೇಶಮಾತ್ರದಿಂದ ಕಲಕಿದಂತೆನಿಸಿತೆ?
ಅದು ಸಹಜ.
ಈ ಲಿಫ್ಟಿನೊಳಗೊಬ್ಬ ಅದೃಶ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದಾನೆ ಎನಿಸಿತೇ?
ಅದು ಸಹಜ.
ಮೂಗಿಗಡರುವ ಆ ಅಸಹಜ ಪರಿಮಳ ಸಹ-
ಸಹಜ.

ಈಗ ನೀವು ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕನೇ ನಂಬರೊತ್ತಿ
ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿ

ಸೂಪರ್‌ಸಾನಿಕ್ ವಿಮಾನಗಳ ಕುರಿತು ನೀವು ಕೇಳಿ ಬಲ್ಲಿರಿ
ಎಸ್ಕೇಪ್ ವೆಲಾಸಿಟಿ ಬಗ್ಗೆ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಗೂ ಗೊತ್ತು
ಕುಮುಟಿ ಬಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸರಕ್ಕನೆ ಕೈ ಹಿಂದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ಅಂಥದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಈ ಲಿಫ್ಟು
ಮಹಡಿಯಿಂದ ಮಹಡಿ ದಾಟುತ್ತ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಈ ಲಿಫ್ಟು
ಅಡ್ರಿನಲಿನ್ ರಶ್ -ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಪದವಿಲ್ಲ- ನುಗ್ಗಿ ಬರುವ ರಕ್ತ
ನರನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ
ಕೈಕಾಲೆಲ್ಲ ನಡುಗಿ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆಂದು
ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡು ಗುಳ್ಳೆಗಳೆದ್ದು...

ಮೇಲೇರುವಾಗ ಮೇಲೇರುತ್ತಿರುವ ಅರಿವಿರಬೇಕು
ಏರಲು ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಪಥದ ನಿಚ್ಚಳ ಪರಿಚಯವಿರಬೇಕು
ಉಡ್ಡಕವ ಹೊಗುವಾಗ ಅದರ ಒಳಹೊರಮೈಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು
ಜತೆಗೆ,
ಅಭಯಕ್ಕೊಂದು ಪ್ಯಾರಷೂಟ್ ಇರಬೇಕು.
ಆಗಷ್ಟೇ ಏರುದಾರಿಯ ಇಕ್ಕೆಲದ ದೃಶ್ಯಗಳ ಆಸ್ವಾದದಾನಂದ
ಇಲ್ಲದಿರೆ, ಜಿಯಂಟ್ ವ್ಹೀಲಿನ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೆಟೆದು ಕುಳಿತು
ಸರಳುಗಳ ಹಿಡಿದು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಜೀವಭಯದಲ್ಲಿ..

ನಿಮ್ಮ ಡವಗುಟ್ಟುವೆದೆ ತಹಬಂದಿಗೆ ಬರುವುದರೊಳಗೇ
ಗಕ್ಕನೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಲಿಫ್ಟು- ಪಯಣ ಮುಗಿದ ಸೂಚನೆಯಂತೆ
ಇಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ನಿರ್ವಾತ ಬಯಲಿಗೆ ಹೊರಬೀಳುತ್ತೀರಿ ನೀವು
ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ. ಶೂನ್ಯಕ್ಕಂಚಿಲ್ಲ. ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ ತುದಿಯಿಲ್ಲ.
ಅನಂತ ತಾನ್ ಅನಂತವಾಗಿ
ಈ ಮಹಾನಗರವೊಂದು ವಿಶಾಲ ಮೈದಾನದಂತೆ
ಗೋಚರ ಕಟ್ಟಡಗಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಲ್ಲೆದ್ದ ಗುಡ್ಡಗಳಂತೆ
ಹೊಗೆಯುಗುಳುತ್ತಿರುವ ಕೊಳವೆಗಳು ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳಂತೆ
ಮತ್ತು, ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದರೆ,
ಕಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸರಸರ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ
ಮಹಾಮಹಾಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲ ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಕ್ರಿಮಿಗಳಂತೆ
ಓಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಂಪು ಬಿಳಿ ಹಳದಿ ವಾಹನಗಳೆಲ್ಲ
ತರಾತುರಿಯಲಿ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟ ಇರುವೆ ಸಾಲಿನಂತೆ ಗೋಚರಿಸಿ,
ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೀಸಿಬರುವ ದಬ್ಬುಗಾಳಿ ಹೆಜ್ಜೆಲಯ ತಪ್ಪಿಸಿ
ಬೀಳುವಂತಾಗಿ ಬಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು

ಒರಗಲೊಂದು ಆಸರೆ, ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲೊಂದು ಆಕರ,
ಜೋಪಾನಾ ಎಂದು ಕೂಗಲು ಯಾರೋ ಪೊರೆವವರು
ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಹೀಗೆ ಬಟಾಬಯಲಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದು ದುಸ್ಸಹ
ರಾಚುವ ಬಿಸಿಲು, ತಳ್ಳುಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತದ ಭಯ
ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಾಗಿಸಿ ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಗಿ ಇನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ
ದಡದಡನೆ ವಾಪಸು ಲಿಫ್ಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಒಳತೂರಿ

ಮೇಲೇರುವಾಗಿನ ತವಕ ಮೇಲಿಲ್ಲ
ಮೇಲೇರುವಾಗಿನ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮೇಲಿಲ್ಲ
ಮೇಲೇರಬೇಕೆಂದು ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ
ಕೈಚೀಲ, ಚಾಪೆ, ಹೊದಿಕೆ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ,
ದಾರಿಯಲಿ ಮೆಲ್ಲಲು ಅವಲಕ್ಕಿ, ಖರ್ಚಿಗಿಷ್ಟು ಕಾಸು
ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಬಸ್ಸೇರಿ
ಕನಸುಗಳನೇ ಜಪಿಸುತ್ತ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತ
ಮಲಗಲೂ ಮರೆತು ತಿನ್ನಲೂ ಮರೆತು
ಹಾದಿಬದಿಯ ದೃಶ್ಯಗಳ ಸವಿಯಲೂ ಮರೆತು
ಲಿಫ್ಟು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಸಾಧನೆಯೆಂಬಂತೆ ಅದನ್ನೇರಿ
ಏಕಾ‌ಏಕಿ ಮೇಲೆ ತಲುಪಿ, ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ತಿಳಿಯದೆ
ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಕಂಗಾಲಾಗಿ

ಕೆಳಗಿಳಿದಮೇಲೆ ಅನಿಸಿದ್ದುಂಟು:
ಇರಬಹುದಿತ್ತು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ
ಅಷ್ಟು ಅಸಹನೀಯವೇನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ
ಸಂಬಾಳಿಸುವ ಕಷ್ಟ ಕೆಳಗೂ ಇದ್ದಿದ್ದೇ
ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಳಿಗೆ ಕಾದಿದ್ದರೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ ಯಾರಾದರೂ
ಜತೆಯಾಗಲು, ಜತೆಗಿರಲು, ಕೈಯದುಮಿ
ವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಲು, ಪ್ರೀತಿಯೆರೆಯಲು
ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಅದೇ ಬಯಲಲ್ಲೇ
ಡೇರೆ ಕಟ್ಟಲೊಂದು ಪ್ರಶಸ್ತ ಸ್ಥಳ
ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಮತ್ತೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು
ಜೀವಂತವಿರಿಸುವಂತೆ ಇನ್ನೂ ಮೇಲೇರುವ ಹಂಬಲು

ಆದರೂ ಕೆಳಗಿಳಿರುವ ನಿರಾಳ ಮೇಲಿಲ್ಲ
ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯ ವಿಧವಿಧ ಸದ್ದು
ಅಪರಿಚಿತರ ನಡುವೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ನಮ್ಮವರದಂತೆನಿಸುವ
ಮುಖಗಳು, ಸಹಜ ದನಿ ಕಾರಂಜಿ
ಮೈಗೆ ತಾಕಿ ಪುಳಕವಾಗಿ ಪುನರ್ಜೀವ ಪಡೆದಂತೆನಿಸಿ
ಇದೇ ಇದೇ ಸರಿ, ಅದಲ್ಲ, ಅದು ನನಗಲ್ಲವೆನಿಸಿ
ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನೊಳಗೆ ಬೆರೆತು ಮರುಸಿಗ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ನೀವು ನೀವಾಗಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು

ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೆ ಯುಟಿಲಿಟಿ ಬಿಲ್ಡಿಂಗು
ಅಷ್ಟೆತ್ತರ ನಿಂತಿದೆ ಸಾರ್ವಭೌಮನಂತೆ
ತಿರುಗಿ ಹೋಗಲೇ ವಾಪಸು? ಒಮ್ಮೆ ಸವೆಸಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ
ಮತ್ತೆ ಪಯಣಿಸಲೇನು ಭಯವಿಲ್ಲ
ಆದರೂ ಅನುಮಾನ: ಲಿಫ್ಟು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತರೆ?
ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿಕೊಂಡರೂ ಕಿರುಚಿದರೂ
ಭೂತಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳದೆ ಹೋದರೆ?
ನಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಹನೇ?

ಸಿಗ್ನಲ್ ಹಸಿರಾಗುತ್ತಿದೆ...
ಸುಷುಪ್ತಿಯಿಂದಲೂ, ಸ್ವಪ್ನದಿಂದಲೂ ಹೊರಬಂದು ಜಾಗೃತಾವಸ್ಥೆಗೆ,
ಮೈ ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾ,
ಸಪಾಟು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದಾಗಿ ಸಾಗುವುದೇ
ಬದುಕಿನ ನಿಜರೂಹೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ
ಬೀಸುಗಾಳಿಯನ್ನನುಭವಿಸುತ್ತಾ
ನಿರುಮ್ಮಳ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ.

Thursday, February 23, 2017

ಮಗಳಿಗೆ

ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮಾರಮ್ಮನ ಜಾತ್ರೆ.
ದೊಡ್ದೊಡ್ಡ ಪೆಂಡಾಲು, ಭರ್ಜರಿ ಅಲಂಕಾರ, ರಾಶಿಹೂ
ತೋರಣ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ದೀಪಗಳ ಝಗಮಗ.
ಆಕಾಶದೆತ್ತರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುವ ತೊಟ್ಟಿಲು, ದಿಗಂತಗಳನಳೆವ ದೋಣಿ,
ಮ್ಯಾಜಿಕ್ಕು, ಮ್ಯೂಜಿಕ್ಕು, ತರಹೇವಾರಿ ಜಿಂಕ್‌ಚಾಕು,
ಬೆಂಡು ಬತ್ತಾಸು ಮಿರ್ಚಿಮಾಲೆ, ತಿನ್ನಲು ಊದ್ದ ಕ್ಯೂ.

ನೀನು ಕಣ್ಬಿಟ್ಟ ಘಳಿಗೆ ಮಹಾನಗರ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿತ್ತು.
ಪ್ರತಿ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೂ ಡಿಸ್‌ಕೌಂಟ್ ಸೇಲಿನ ಬೋರ್ಡಿತ್ತು.
ಊದುಬತ್ತಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯ ಮುಂದೆ ಪರಿಮಳ ಸುಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕ್ಯಾಬುಗಳು ಮ್ಯಾಪು ತೋರಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ರಿಹರ್ಸಲ್ಲು ಮುಗಿಸಿದ ನಾಟಕ ತಂಡ ಸಂಜೆಯ ಶೋಗೆ ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನೀನು ಮೊದಲ ಸಲ ಅತ್ತಾಗ ಜಗತ್ತು ನಿತ್ಯವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಗರ್ಕ.
ಪಿಂಕು ನೋಟುಗಳೂ, ಟ್ರಂಪ ಆಟಗಳೂ, ತಂಟೆಕೋರರ
ಕಾಟಗಳೂ ಪಂಟರುಗಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ರಾಕೆಟ್ಟುಗಳು ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶಕ್ಕೊಯ್ದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪಾತಾಳದಿಂದೆತ್ತಿದ ಕಚ್ಛಾ ತೈಲ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ರಫ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಳವೆಯ ಬಳಿಯ ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಹೂಗಳು
ಜುಳುಜುಳು ಹಾಡಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲೇ
ಕುಳಿತ ಗಿಳಿಯೊಂದು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಿನಗಿದನ್ನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಬೇಕೂ, ನೀನಿದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುವುದ್ಯಾವಾಗಾ
ಅಂತ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಶತಪಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ,
ಮಗಳೇ, ನೀನು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದವಳ ಕಾಂತಿಯಲ್ಲಿ
ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೇ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ನಿನ್ನ ಬಿಗಿಮುಷ್ಟಿ.
ನೀನು ಕೈಕಾಲು ಆಡಿಸಿದರೆ ವಿಶ್ವವನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿಬಂದ ಹಗುರ.
ನಿನ್ನ ನಗುವೊಂದಕ್ಕೇ ಎಲ್ಲ ಜಾತ್ರೆಗಳ ತೇರನೆಳೆವ ಶಕ್ತಿ.
ಆ ಕಂಗಳ ಪಿಳಿಪಿಳಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ತಾಕತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು.

ಶತಮೂರ್ಖನಂತೆ ಪೇಪರು ಟೀವಿ ಟ್ವಿಟರು ನ್ಯೂಸ್‌ಹಂಟು
ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ಕು ಅರಳಿಕಟ್ಟೆ ಜಾತ್ರೆ ಜಂಗುಳಿಗಳಲ್ಲಿ
ಸುದ್ದಿ ಚರ್ಚೆ ಪರಿಹಾರ ಮನರಂಜನೆ ಖುಷಿ ನೆಮ್ಮದಿ
ಅಂತ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಕಿರುಬೆರಳಿಂದ
ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನೀನು ಹೇಳಿದೆ: ಅಪ್ಪಾ, ನನ್ನನ್ನೆತ್ತಿಕೋ.

Thursday, February 09, 2017

ಲಾಡ್ಜ್

ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದು ಎನ್ನುವುದುಂಟು
ಆದರೆ ಲಾಡ್ಜಿನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ತರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಹಾಗೆ:
ಸದಾ ಅಲಕ್ಷ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ರೂಮ್‌ಬಾಯ್
ತನ್ನ ಪರಿಣಿತ ಕೈಗಳಿಂದ ಚಕಾಚಕ್ಕೆಂದು ಕೀಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ
ಕದ ತೆರೆದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ
ಕೊಡಬೇಕಾದುದನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ನಿರ್ಗಮಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ

ಆಗಲೇ ಅಪ್ಪಳಿಸುವುದು ಮೈಗೆ ನಿರ್ವಾತದ ಹಸಿಹಸಿ ರಾಚು
ಅಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳ ಅಪರಿಚಿತ ಊರಿನ ನಡುವೆಲ್ಲೋ ಇರುವ ಈ ಲಾಡ್ಜು
ತನ್ನ ಖಾಲಿತನದ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ಬಯಲುಗೊಳಿಸಿ ತೋರಿಸುವಾಗ
ಮೌನದ ರೇಣುಗಳೊಡನೆ ತೇಲಿಬರುವವು ನಿಕಟ ವಾಸನೆಗಳು

ಆ ಗಂಧ ಕೊಟ್ಟ ಸುಳುಹೇ ಬೆರಳಾಗುವುದು ಕಲ್ಪನೆಯ ನೇಯ್ಗೆಗೆ:
ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿದ ಪಿಯರ್ಸ್ ಪರಿಮಳದ ಹುಡುಗಿ
ಒದ್ದೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತ ಬಾತ್ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಂತೆ
ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಚಲಿತಗೊಂಡು ಸಿಗರೇಟು ಆರಿಸಿ
ಸ್ಥವಿರದಿಟ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಳ ತಬ್ಬಲು ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿದಂತೆ

ಗೋಡೆ ಹೊದ್ದಿಗಿರಿಸಿದ ಕೆಂಪು ಸೋಫಾದ ಸವೆದ ಫ್ಯಾಬ್ರಿಕ್
ಹೇಳುವುದು ಕತೆ, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಇಲ್ಲಿಗೊಗ್ಗದ ಹಳೆಯ ಕಲಾಪ
ಕಿಟಕಿಯ ಅಪಾರದರ್ಶಕ ಗಾಜು ಹೊಳೆಸುವುದು ಮಾಸಲು ಚಿತ್ರ
ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಹೂಜಿಯೊಳಗಿನ ನೀರು ಕುಡಿಯಲೂ ಭಯ
ಸೀಲಿಂಗಿಗಂಟಿಸಿದ ಕನ್ನಡಿಯ ಹಿಂದೆ ಇರಬಹುದೆ ರಹಸ್ಯ ಕೆಮೆರಾ

ಲಾಡ್ಜಿನ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ತಂಗಬಾರದು...
ನಮಗಿಂತ ದೈನೇಸಿಯಿಲ್ಲಾ, ಈ ಏಕಾಂತಕ್ಕಿಂತ ಕಟುವಾದ್ದಿಲ್ಲ
ಎಂದೆನಿಸಿ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕಿಸಿ
ಸಣ್ಣ ಸದ್ದಿಗೂ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ರವರಹಿತರಾತ್ರಿ
ಎಂದೋ ಕಾಲೇಜಿನ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕಳೆದ ಇರುಳು,
ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ಕಾವಲಿಗೆಂದು ಉಳಿದಿದ್ದ ನಿಶೆ,
ಅವಳು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ದಿನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ
ಬಿಕ್ಕಿಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಧುಮುಕಿ
ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತ
ವಿಚಿತ್ರ ವಾಸನೆಯ ಇಷ್ಟಗಲ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ನಿರ್ನಿದ್ರೆ ಹೊರಳುತ್ತ...

ಬೆಳಕು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎದ್ದು, ಬಿಲ್ಲು ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ,
ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಬಸ್ಸು ಈಗ ಊರು ಸೇರಿರಬಹುದೇನೋ
ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿ, ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸೇರಿ
ಕುಳಿತು, ಆ ಲಾಡ್ಜಿನತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಟ ಹರಿಸಬೇಕು...
ನಾನು ಉಳಿದಿದ್ದ ಕುರುಹೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ
ಹೊಸದಿನದ ರಶ್ಮಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಮತ್ಯಾರನ್ನೋ ತನ್ನೊಳಗೆ
ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿತ್ಯನೂತನೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವಾಗ ಲಾಡ್ಜು,
ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.. ಟಿಪ್ಪು ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಗೆಂಬಂತೆ
ಲಾಡ್ಜಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ರೂಮ್‌ಬಾಯ್ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾನೆ.